HOME

Mierzoet buurmeisje

Terwijl ik me net afvraag hoe lang ik het hier nog in de brandende zon uit ga houden, komt mijn bovenbuurmeisje thuis.

Van relatieve stilte naar relatieve chaos. Stukjes van iets vallen door de spijlen naar beneden als ze boven mijn hoofd het balkon opstapt. Ze blijven plakken aan mijn klamme huid. Ze heeft een vriendin op speaker, of op Facetime.

Lees de rest van dit artikel »

Eeuwig excuus

‘Varen?’ type ik en ik druk op sent.

Mijn tas glijdt bijna van mijn schouders en ik hijs ‘m terug waarna ik mijn haren optil, in een rolletje rol en over m’n linkerschouder leg om wat koele lucht in m’n nek te krijgen.

Lees de rest van dit artikel »

Verstilt

Zwaluwen scheren vlak langs het gras. Ik leun met m’n hoofd schuin tegen de rugleuning en staar naar de zwaluwen zonder ze echt te volgen. Ze vliegen mijn beeld in en uit. De zon staart me aan terwijl ze steeds iets naar onderen zakt.

Waar m’n vriendin en ik gisteren, na een lange autorit met veel harde muziek en gelach, nog hele verhalen tegen elkaar hadden, lijkt nu de stilte hier ons te hebben overgenomen.

Lees de rest van dit artikel »

Moorkopje

“Ik noemde ’t vroeger moorkopjes”, vertelt mijn nichtje terwijl ze iets onderuit zakt om haar 7 maanden buik wat meer ruimte te geven. “Van die meiden die alleen maar mooi staan te wezen, net als een moorkop, met zo’n toefje bovenop” verduidelijkt ze.

Lees de rest van dit artikel »

Helder

Zo vaak
Korte heldere schokjes van besef

Geen droom meer, maar echt

Ik blijf je zoeken
Omdat ik maar niet kan snappen

Wat dood zijn precies is

Voor altijd

“Lein toeeee” klinkt haar lieve hoge stemmetje, een tikje zeurend door de telefoon. Mijn zus is onderweg om haar kleine bij mij te droppen, maar het gaat mevrouw niet snel genoeg en dus moest er gebeld worden.

Lees de rest van dit artikel »

In je sokken begraven

*terugblik*

Mijn telefoon pingt.
Ik sta naar mijn vader te kijken die in de kist ligt. Ik had nog gevraagd aan de begrafenisondernemer of we hem niet in iets anders konden begraven. Zo’n kist vind ik cliché en kan ook ontzettend ordinair worden met van die satijnen binnenkanten. Bovendien vind ik een kist gewoon niet bij mijn vader passen. Maar misschien spreekt daar mijn algehele protest tegen het doodgaan van mijn vader.

Lees de rest van dit artikel »

Franse sjans

De zon brand. Ik leun achterover en til mijn haar uit mijn nek, frommel het in een knot op mijn hoofd en houd het daar even vast bij gebrek aan een elastiek. Op deze manier kan de wind mijn nek wat verkoelen.

Hij kijkt weer. Telkens als mijn blik naar links dwaalt zie ik zijn ogen op mij gericht. “Ik heb sjans” knipoog ik naar mijn vriendin die de laatste hap van haar lunch neemt.

Lees de rest van dit artikel »

Paardenbloem

Haar fiets zakt wat naar onderen. Ze schuift haar voet tegen haar fietsband om ‘m tegen te houden. Al balancerend op haar andere voet reikt ze snel naar iets op de grond en komt weer omhoog. Terwijl ze de uitgebloeide paardenbloem met zijn witte kopje in haar linkerhand houdt, trekt ze haar fiets naar zich toe. Ik verbaas me even over het feit dat uitgebloeide paardenbloemen nu te vinden zijn.

Lees de rest van dit artikel »

Opa is zoek

“Opa Hans” roept mijn nichtje terwijl ze naar zijn foto wijst.

“Ja” knik ik bevestigend.

“Opa Hans zoek” zegt ze terwijl ze naar zijn foto kijkt. “Oma Rina zoekt hem”.

Ze draait zich weer om en kijkt mij met een stralende lach aan terwijl ze verder kletst over over Paar-tie die in de wei van de buren staat en over haar teen die au deed gisteren.

Gelukkig haar

Ik voel een tikje op mijn schouder. Ik draai me om. “Wacht even hoor”, zeg ik tegen mijn vriendin die ik aan de telefoon heb.

“Wat is er?” Vraag ik aan de man achter me die mij op de schouder tikte.
“Oh, niks” zegt ie “wilde alleen even hoi zeggen”. Zijn alcoholwalm is duidelijk te ruiken en hij houdt een blikje bier vast.

Lees de rest van dit artikel »

Laten we leren te sterven

Voor iemand die zo bang voor de dood was als jij, is het langzaam doodgaan eigenijk het ergste doodsvonnis dat je kunt krijgen. Je was liever onder een bus gelopen, zo vertrouwde je mij toe. Maar of dat voor ons ook fijner was geweest wist je niet. Ik weet dat ook niet, ik heb nog nooit iemand -pats boem- verloren. Langzaam steeds afscheid van stukjes van jou en onze toekomst te moeten nemen viel zwaar. Jouw lichaam te zien slinken, je kracht te zien wegvloeien – tot op het laatst zelfs slikken teveel voor je was. En om uiteindelijk jouw ziel stukje bij beetje uit je ogen te zien verdwijnen.

Lees de rest van dit artikel »

Ik haat de Marqt

Eieren en melk. Redelijk essentiële ingrediënten voor de pannenkoeken die ik ga maken en ik ben ze vergeten. Over tien minuten staat mijn afspraak voor de deur en dus gris ik mijn tas en sleutels en hol naar de Marqt.

De Marqt net een q. Ik kom er liever niet maar maak een uitzondering als ik een spoedje heb of te lui ben om 30 meter verder te lopen. Want de Marqt met een q zit bij mij op de hoek. Letterlijk. Iets waar veel mensen, waaronder ook behoorlijk wat van mijn vrienden, een moord voor zouden doen.

Lees de rest van dit artikel »

Cubaanse ribben

Het paard rent voorbij, soms zet hij aan tot iets wat op galopperen lijkt maar zakt dan weer terug. Hij trekt een kar met acht mensen voort en zijn ribben zijn duidelijk te zien.

Met pijn in mijn hart kijk ik ‘m na. Dit is niet het eerste dier wat ik hier zie dat slecht onderhouden wordt. Slechte vachten, uitstekende botten, een oog verloren of blind. Honderden zwerfhonden en iets minder zwerfkatten kleuren het straatbeeld van Cuba.

Lees de rest van dit artikel »

Bijzonder lekkere chit-chat

“HOI-ooiii, hoe is het?!”begroet de PR-dame me alsof ze mijn beste vriendin is. Ik kijk haar aan. Nog nooit gezien.
Inmiddels ben ik gewend aan dit soort overdrevenheden. Waarschijnlijk denken de bazen van dit soort PR-meisjes dat dit werkt.

Lees de rest van dit artikel »